هر آنچه درباره اوتیسم باید بدانید

0
40
هر آنچه درباره اوتیسم باید بدانید
این اختلالات با مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی مشخص می شود.

اوتیسم چیست؟
اختلال اوتیسم (ASD) از اختلالات رشد عصبی است.
این اختلالات با مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی مشخص می شود. افراد مبتلا به ASD اغلب علایق یا الگوهای رفتاری محدود ، تکراری و کلیشه ای را نشان می دهند.
ASD فارغ از نژاد ، فرهنگ و زمینه اقتصادی در افراد در سراسر جهان یافت می شود. طبق منبع معتبر مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) ، اوتیسم در پسران بیشتر از دختران اتفاق می افتد ، با نسبت 4 به 1.
CDC در سال 2014 تخمین زد که تقریباً از هر 59 کودک 1 نفر مبتلا به ASD شناخته شده است.

انواع مختلف اوتیسم کدامند

DSM (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی) توسط انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) منتشر شده است و توسط پزشکان برای تشخیص انواع اختلالات روانپزشکی استفاده می شود.
پنجمین و جدیدترین نسخه DSM در سال 2013 منتشر شد. DSM-5 در حال حاضر پنج زیرگروه مختلف یا مشخص کننده ASD را به رسمیت می شناسد.:
با یا بدون نقص ذهنی همراه
با یا بدون نقص همراه زبان
همراه با یک بیماری پزشکی یا ژنتیکی شناخته شده یا یک عامل محیطی
همراه با اختلال رشد عصبی ، ذهنی یا رفتاری دیگر
افراد را می توان با یک یا چند مشخص کننده تشخیص داد.

قبل از DSM-5 ، ممکن است افراد در طیف اوتیسم یکی از اختلالات زیر را دارا باشند:
اختلال اوتیسم
سندرم آسپرگر
اختلال توسعه فراگیر
اختلال تجزیه در دوران کودکی

علائم اوتیسم چیست؟

علائم اوتیسم به طور معمول در اوایل کودکی ، از 12 تا 24 ماهگی به وضوح مشخص می شود. با این حال ، علائم نیز ممکن است زودتر یا دیرتر ظاهر شوند.
علائم اولیه ممکن است شامل تاخیر قابل توجهی در رشد زبان یا اجتماعی باشد.
DSM-5 علائم اوتیسم را به دو دسته تقسیم می کند: مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی ، و الگوهای رفتاری یا فعالیت های محدود یا تکراری.

مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی عبارتند از:
مسائل مربوط به ارتباطات ، از جمله مشکلات در به اشتراک گذاشتن احساسات ، به اشتراک گذاشتن علایق یا حفظ یک مکالمه رفت و برگشت
مواردی در ارتباط غیر کلامی ، مانند مشکل در حفظ تماس چشمی یا خواندن زبان بدن
مشکلات توسعه و حفظ روابط

الگوهای محدود یا تکراری رفتار یا فعالیت ها شامل موارد زیر است:
حرکات ، حرکات یا الگوهای گفتاری تکراری
پایبندی سختگیرانه به روال خاص یا رفتارهای خاص
افزایش یا کاهش حساسیت به اطلاعات حسی خاص از اطراف آنها ، مانند واکنش منفی به صدای خاص
افراد در هر گروه ارزیابی می شوند و شدت علائم آنها مشخص می شود.
برای دریافت تشخیص ASD ، فرد باید هر سه علائم را در دسته اول و حداقل دو علائم را در دسته دوم نشان دهد.

علت اوتیسم چیست؟
علت دقیق ASD ناشناخته است. جدیدترین تحقیقات نشان می دهد که هیچ علتی وجود ندارد.
برخی از عوامل خطرزا برای اوتیسم عبارتند از:
داشتن یک عضو خانواده نزدیک با اوتیسم
جهش ژنتیکی
سندرم X شکننده و سایر اختلالات ژنتیکی
از پدر و مادر با سن بالا به دنیا آمدن
وزن کم هنگام تولد
عدم تعادل متابولیک
قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین و سموم محیطی
سابقه عفونتهای ویروسی
قرار گرفتن جنین در معرض در داروها اسید والپروئیک (دپاکن) یا تالیدومید (تالومید)
طبق موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی (NINDS) ، هم ژنتیک و هم محیط می توانند موثر باشد.

از چه آزمایشاتی برای تشخیص اوتیسم استفاده می شود؟

تشخیص ASD شامل چندین غربالگری ، آزمایش ژنتیکی و ارزیابی مختلف است.

غربالگری رشد

آكادمی اطفال آمریكا (AAP) توصیه می كند كه همه كودكان در سن 18 و 24 ماهگی تحت آزمایش ASD قرار گیرند.

غربالگری می تواند به شناسایی زودهنگام کودکانی که می توانند ASD داشته باشند کمک کند. این کودکان ممکن است از تشخیص و مداخله به موقع بهره مند شوند.

چک لیست اصلاح شده برای اوتیسم در کودکان نوپا (M-CHAT) یک ابزار غربالگری رایج است که توسط بسیاری از مطب های کودکان استفاده می شود. این نظرسنجی 23 س questionالی توسط والدین پر شده است. سپس متخصصان اطفال می توانند از پاسخ های ارائه شده برای شناسایی کودکانی که ممکن است در معرض خطر ASD باشند استفاده کنند.

لازم به ذکر است که غربالگری یک تشخیص نیست. کودکانی که غربالگری مثبتی برای ASD دارند لزوماً این اختلال را ندارند. علاوه بر این ، غربالگری ها گاهی اوقات هر کودکی را که مبتلا به ASD است تشخیص نمی دهد.

سایر آزمایشات
پزشک کودک شما ممکن است ترکیبی از آزمایشات را برای اوتیسم پیشنهاد کند ، از جمله:
آزمایش DNA برای بیماری های ژنتیکی
ارزیابی رفتاری
آزمایش های دیداری و شنیداری برای رد کردن هر گونه مشکل بینایی و شنوایی که مربوط به اوتیسم نیستند
غربالگری کاردرمانی
پرسشنامه های توسعه ، مانند برنامه مشاهده تشخیصی اوتیسم (ADOS)
تشخیص به طور معمول توسط تیمی از متخصصان انجام می شود. این تیم ممکن است شامل روانشناسان کودک ، متخصصین کار درمانی ، یا آسیب شناسان گفتار و زبان باشد.

نویسنده : معصومه لطفی ( خبرسنتر)

پاسخ دهید

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید

سه − یک =